Przedawnienie roszczeń w stosunkach między

 

W ocenie tego Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - akt sprawy oraz akt rentowych - wynika w sposób niewątpliwy, iż zmarła ubezpieczona, poza mężem S. M. oraz córką B. Ś. (1), nie posiadała innych członków rodziny, którzy uprawnieni byli do domagania się wypłaty świadczeń należnych zmarłemu emerytowi do dnia śmierci, przy czym wspólne gospodarstwo domowe prowadziła jedynie z małżonkiem - zainteresowanym. - oznaczoną, jako działki (...) położoną w Ł. przy ulicy (...) bez numeru o łącznym obszarze 62 ary 95 metrów kwadratowych, objęte księga wieczystą kw nr (...) Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi, Podkreślić przy tym też należy, że skoro pozwana prowadzi działalność gospodarczą nastawioną na zysk, to ponosi również ryzyko gospodarcze z tą działalnością związane. Trudno więc zaakceptować przenoszenie tego ryzyka gospodarczego na konsumenta, gdyż jest to sprzeczne z dobrymi obyczajami. Działanie takie należy ocenić jako nieuczciwe wobec konsumenta i stawiające go w nierównorzędnym położeniu wobec kontrahenta - przedsiębiorcy. Przedmiotowa klauzula godzi zatem w równowagę kontraktową i prowadzi do nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta. Sąd Apelacyjny uznał ponadto, że zbędne jest wydawanie zakazu dalszych naruszeń, w sytuacji gdy stwierdzone naruszenie miało charakter jednorazowy, a powód nie udowodnił, by istniało realne zagrożenie, że pozwana nadal będzie pomawiać go o nielegalny pobór/kradzież tzw. mediów. W tej części powództwo podlegało zatem oddaleniu. Ponadto, nawet gdyby takie żądanie było możliwe, to brak byłoby podstaw do uwzględnienia żądania zasądzenia odsetek ustawowych od całej kwoty dochodzonej pozwem od dnia 7 grudnia 2010 r. Na tę kwotę składają się odsetki naliczone zgodnie z § 10 umowy w wysokości 91.943,40 zł i od tej kwoty zgodnie z art. 482 § 1 KC dalsze odsetki ustawowe mogłyby być naliczane dopiero od daty wniesienia o nie powództwa tj. od dnia 19 sierpnia 2011 r., gdyż Agencja nie może być traktowana jak instytucja kredytowa w rozumieniu art. 482 § 2 KC. Nie można też zgodzić się z poglądem skarżącej, że przedmiotem hipoteki mającej zabezpieczać wierzytelności obligatariusza nie może być użytkowanie wieczyste oraz że z tej przyczyny oświadczenie o ustanowieniu spornej hipoteki, jako naruszające przepisy art. 76 ust. 1 w związku z art. 65 ust. 3 KWU, art. 7 ust. 1 ObligU i art. 58 § 1 KC, musi być uznane za nieważne. Wniosek taki skarżąca wywiodła z art. 7 ust. 1 zd. pierwsze ObligU, zgodnie z którym do ustanowienia hipoteki stanowiącej zabezpieczenie roszczeń obligatariuszy wystarcza oświadczenie woli właściciela nieruchomości. W powołanym przepisie ustawodawca nie zajął stanowiska co do tego, czy przedmiotem hipoteki zabezpieczającej wierzytelności obligatariusza może być także użytkowanie wieczyste lub inne prawa majątkowe, o których mowa w art. 65 ust. 3 i 4 KWU (obecnie: art. 65 ust. 2 i 3 KWU). Skarżąca nie ma jednak racji przyjmując, że art. 7 ust. 1 zd. pierwsze ObligU jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 65 ust. 3 KWU. Stosunek tego rodzaju może wchodzić w grę jedynie jako jedna z postaci tzw. zbiegu norm prawnych, czyli sytuacji, w której ten sam stan faktyczny można podciągnąć pod więcej niż jeden przepis prawa. Jeżeli co najmniej dwie normy w swych hipotezach zawierają wszystkie elementy stanu faktycznego, o który chodzi, za przepis szczególny uznaje się tę normę, której hipoteza jest węższa. Innymi słowy, spośród stanów faktycznych objętych przez lex generalis, lex specialis stosuje się tylko do tych, które odpowiadają jego hipotezie (zob. uzasadnienie uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1960 r., 1 CO 45/59, OSN 1961, nr 1, poz. 1). Porównanie przepisów art. 65 ust. 3 KWU i art. 7 ust. 1 zd. pierwsze ObligU prowadzi do wniosku, że nie zachodzi zbieg norm, o którym mowa. Dyrektywy systemowe i funkcjonalne przemawiają za uznaniem regulacji zawartej w art. 7 ust. 1 zd. pierwsze ObligU za wyraz dążenia ustawodawcy do umożliwienia obligatariuszom realnego zabezpieczenia wierzytelności. Trzeba przypomnieć, że - według zasad ogólnych - źródłem hipoteki umownej jest umowa zawarta przez wierzyciela z właścicielem nieruchomości, która ma być obciążona hipoteką, lub z inną osobą uprawnioną, jeżeli hipoteka ma obciążać inne prawo do nieruchomości, np. z użytkownikiem wieczystym. Zgodnie z art. 245 § 2 KC, oświadczenie właściciela lub innej osoby, której prawo ma być obciążone hipoteką, musi być złożone w formie aktu notarialnego, natomiast oświadczenie wierzyciela może być złożone w dowolny sposób. Tymczasem, zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. pierwsze ObligU, do ustanowienia hipoteki zabezpieczającej roszczenia obligatariuszy nie jest konieczne zawarcie umowy, wystarczy samo oświadczenie właściciela nieruchomości złożone w formie aktu notarialnego (art. 245 § 2 KC). Poza szczególnymi regulacjami zawartymi w art. 7 ObligU do hipoteki, o której mowa w tym przepisie, mają zastosowanie zasady ogólne, dlatego nie było przeszkód do zastosowania art. 65 ust. 3 KWU.

Przedawnienie roszczeń w stosunkach między