Ocena powództwa przysposobionego o rozwiązanie

 

Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie tak apelację, jak i zażalenie powoda należało oddalić po myśli przepisu art. 385 KPC oraz art. 385 w zw. z art. 391 § 1 KPC, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Natomiast o kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w oparciu o powyżej wskazaną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu zawartą w przepisie art. 98 KPC w zw. z art. 391 § 1 KPC oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. Jednocześnie Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd I instancji z przyczyn powyżej już omówionych, nie znalazł jakichkolwiek podstaw dla odstąpienia od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego na rzecz strony pozwanej w oparciu o dyspozycję przepisu art. 102 KPC. Nadto pozwany podniósł, że powód nie wykazał spełnienia przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa przewidzianych w art. 417 § 1 KC, w tym bezprawności działania (zaniechania) funkcjonariusza państwowego, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy bezprawnym działaniem (zaniechaniem) a szkodą - zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu wynikającą z art. 6 KC w zw. z art. 232 KPC. Apelację od powyższego wyroku wywiódł ZUS Oddział w P. zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyznanie B. Ś. (1) prawa do niezrealizowanego świadczenia po zmarłej matce L. M., z naruszeniem ustalonej tym przepisem kolejności osób uprawnionych do tego rodzaju wypłaty. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia w wysokości 80.000 zł i renty po 1.784 zł miesięcznie z tytułu utraconych zarobków i utraconych widoków na przyszłość oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Podniósł, że w tej sprawie dochodził roszczeń z tytułu szkód które wynikają z odległego znacznie w czasie zdarzenia, tj. wypadku przy pracy sprzed 15 laty, którego skutki ujawniły się w 2004 r. Z tego względu termin przedawnienia przewidziany w art. 442 KC nie jest tak oczywisty, jak w typowych sytuacjach, gdy szkoda występuje w tym samym dniu, co zdarzenie ją powodujące. Według apelującego Sąd I instancji błędnie uznał datę 9 czerwca 2004 r. za początek biegu terminu przedawnienia roszczenia. W dacie wydania zaświadczenia przez szpital powód miał jedynie informację o wystąpieniu choroby i jej związku z zaistniałym wypadkiem przy pracy, nie wiedząc jednak, czy to schorzenie całkowicie wyeliminuje go z rynku pracy i pozbawi możliwości zarobkowania, a taki fakt stał się powodowi znany dopiero w dniu 3 września 2004 r. Ta data jest datą początkową biegu terminu przedawnienia roszczenia z tytułu renty wyrównawczej. Z ostrożności procesowej powód zarzuca, że Sąd I instancji błędnie przyjął też, że nie zachodzą powody dla których mógłby nie uwzględnić przedawnienia. Powód wskazał w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2007 r. ile razy musiał przebywać w szpitalu, co pozostawało w zgodzie z opiniami biegłych. Zatem te okoliczności wskazują z jakiego powodu skarżący zwlekał z wniesieniem powództwa i uzasadniają zastosowanie art. 5 KC. Apelujący podkreślił też, że z ustaleń biegłego J. W. wynika, iż neuralgia międzyżebrowa jest również przyczyną niezdolności do pracy powoda, a zatem odmowa przyznania renty z tytułu utraconych zarobków, pomijając zarzut ewentualnego przedawnienia, jest oczywiście bezzasadna. Apelujący uznał zasądzone na jego rzecz zadośćuczynienie w wysokości 20 000 zł za rażąco niskie i pozostające w sprzeczności z całością zebranego w tej sprawie materiału dowodowego. W odniesieniu do kwestii budowy kanalizacji Sąd Okręgowy miał na uwadze, że J. B. ostatecznie nie zawarła z pozwaną umowy o budowę kanalizacji i nie uiściła przypadającej na nią kwoty kosztów budowy - 3.300 zł mimo, iż z wyprzedzeniem została poinformowana o terminie realizacji budowy i warunkach koniecznych do objęcia tą inwestycją nieruchomości powódki (nieuiszczenie kwoty 3 300 zł, niepodpisanie umowy, której druk został powódce doręczony). Twierdzenie powódki, że z winy pozwanej pozbawiona została przyłącza kanalizacyjnego jest nieuzasadnione. Dokonując powyższych ustaleń Sąd Okręgowy oparł się na zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach, których wiarygodność nie budziła wątpliwości oraz zeznaniach świadków A.S. i M.S. (1) a także zeznaniach Prezesa pozwanej Spółki (...). Zeznania świadków oraz Prezesa pozwanej Spółki Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne w zakresie przebiegu postępowań administracyjnych i sądowych związanych z realizacja inwestycji oraz niemożliwości przeprowadzenia inwestycji z powodu odmowy jej kredytowania przez banki.

Ocena powództwa przysposobionego o rozwiązanie